Docu: The intervention calculation

huthuthutUiteraard hebben jullie gisteravond en eergisteravond allemaal voor de kijkbuis gekluisterd gezeten voor een historische faal beslissing: Obama wil overgaan tot militaire actie in Syrië. Iets met Assad ‘straffen’ voor het gebruik van chemische wapens en naar de onderhandelingstafel bombarderen want dat werkte bij Milosevic ook zo goed. Dat het Milosevic voornamelijk moeilijk werd gemaakt door grondtroepen (grondtroepen die Obama no ways gaat sturen), maar ook door de Jantje lacht-Jantje huilt-houding van Rusland, dat vergeten we maar even voor het gemak. We gaan interveniëren! Voor de kinderen! Voor wie wij zijn! Voor onze Westerse Waarden! Hoezee!

Deze aankondiging gebeurde niet zonder op enkele tenen te trappen: zo deed Obama vrijdagavond zijn aankondiging geflankeerd door Baltische vertegenwoordigers. Ja want wist u dat niet? De VS en de Baltische staten go waaaaay back. Of waarschijnlijk had het er eerder mee te maken dat Russische ‘analisten’ hadden gedreigd met het binnenvallen van de Baltische staten, mocht de VS zich mengen in Syrië. Het laten flankeren door Baltische vertegenwoordigers kan worden gezien als een middelvinger naar Rusland.

Gisteravond was het tijd voor de tweede ronde qua schenenschoppen. Obama sprak van “oldest ally France”. LOLWUT!? Dit heeft natuurlijk niets te maken met de Fransen, maar meer met de diplomatieke manier om een scheetje voor de neus van de Britten te laten. Vonden de Britten natuurlijk niet lief (“Oh hell to the no“), en zeiden vanmorgen: “weet je wat Obama? F*** you too en zoek het maar uit“. Ook Syrië is niet blij met de VS en heeft alvast gewaarschuwd dat die onreine Obama moet dimmen – want de chemische wapens zijn niet ingezet, maar bewaard voor “die honden” van Israël en de VS. Jullie horen het: het is net een kleuterklas vol verwende verontwaardigde bakfietskinderen, dat geopolitieke toneel.

Tijd dus voor een stukje zondagse zingeving tussen al het geroffel van de oorlogstroms: in deze korte documentaire, The intervention calculation, gaan we kijken naar de logica achter interventie.

[Dieuwertje Kuijpers]

Advertenties

9 thoughts on “Docu: The intervention calculation

  1. Jullie horen het: het is net een kleuterklas vol verwende verontwaardigde bakfietskinderen, dat geopolitieke toneel.

    Gezien het onderwerp, best een ‘moral obscenity’. De rede en logica verdwijnen steeds verder richting horizon. Zelfs de emotie is behoorlijk pervers. Waar is/was deze over Congo? Daar woedt net als in Syrië, een burgeroorlog (oorlogen) met inmenging van buitenaf. Met geen 100 duizend, maar tussen de 5,4 en 3 miljoen doden als gevolg hiervan. Een oorlog waarin verkrachting een wapen is. Een oorlog waarin, om in Syrië-propagandastijl te blijven, ook baby’s het doelwit zijn.

    Het meest obscene is wellicht nog wel dat een breder internationaal ingrijpen (de VN is er al actief, en sneuvelt), met een politiek-media-militair ‘elan’ op Syrië-niveau in Congo zeer waarschijnlijk wel tot positieve resultaten leidt.

    Dat er niet bij elke (burger)oorlog wordt gegild om ‘ingrijpen’, is logisch, verstandig en begrijpelijk. De huidige hypocriete selectiviteit is dat daarentegen niet. Dat is een morele obsceniteit. Gezien de rode draad, mogelijk zelfs een racistische morele obsceniteit.

    The Intervention Calculation repo is typisch ‘calculerend’. Voor passend en extra ‘gewicht‘ ingesproken door David Russell Strathairn (van ‘Good night, and Good luck’ faam). Ook het soort dramatische muziek dat gemixt wordt, kan gewicht geven. Muziek moet sowieso. In alles van docu’s tot repo’s. Reclame’s ook natuurlijk. Hoe vaak gebeurt het als je op een link klikt om iets ergs op youtube te aanschouwen, dat je eerst naar reclame moet kijken? Eerst: ‘Geef je baby Olvarit’, daarna de blik op de dode baby’s in Syrië of elders. Hoe obsceen wil je het hebben?

    Overigens lijkt Obama zich met zijn slimme stap om het (inmiddels symbolisch nog maar een paar) kruisraketten lanceren voor het Congress te gooien uitstekend in te dekken tegen elke fall-out. Zegt het Congress “Nee”, kan hij tegen een woedende FSA (of GL Van Ojik) zeggen “mocht nie van ’t Congress”. Bij “Ja” wordt dit “Het door het volk gekozen Congress wilde het (ook)”. Briljant.

    • Dat zeiden wij dus ook al meteen: hij maakt er een artikeltje 100 van en kan hiermee alle verantwoordelijkheid op Congress afschuiven. Volgens mij is hij bezig met legacy building, zoals presidenten in laatste termijn wel vaker de neiging toe hebben. Obama wil niet de president zijn die wegkeek, maar ook niet de president die een Bush’je deed in het Midden-Oosten. Dus moreel het ‘juiste’ doen, en dan ook nog eens op de ‘juiste democratische’ manier: wat is het toch een goede man, die POTUS.

      Briljante zet, indeed.

      Wat mij het meeste irriteert is dat, afgezien van complete afwezigheid van strategische meerwaarde van een mogelijke interventie (qua vitale belangen), de afwezigheid van rationaliteit. Het is verboden Al Kaida en aanverwanten te (onder)steunen op welke manier dan ook, toch is dat precies van de VS nu zelf gaat doen. Daarnaast geven zowel Kerry als Obama de indruk dat ze zouden kunnen interveniëren buiten Congress om, doen ze zichzelf ook geen plezier mee. Ook is de bereidheid en het moreel onder de militairen onder het vriespunt. Tot slot is het idee van “punitive strikes” op militaire doelen (die Assad ondertussen vol heeft gepropt met politiek gevangenen) als geloofwaardig pressiemiddel met Russische adem in je nek natuurlijk van de zotte.

      Vragen. Vragen. Vragen. Rest ons totale verbijstering, Mans 😉

  2. Best bizar dat Obama heeft aangekondigd het collectieve VN veiligheidssysteem effectief in de prullenbak te gooien. Die lastige obstructie van de Veiligheidsraad ook!

  3. ff dimmen over die bakfietskinderen ja….. 😉 Maar dat terzijde. De rest is ook kul en cynisch, en dat op jullie leeftijd 😉 Wie zegt dat internationale betrekkingen alleen maar rationeel zijn of dat zou moeten zijn. Ik snap dit blog vaak niet. Alles is belachelijk en irrationeel,en leuk opgeschreven, maar ik lees bijna nooit iets over oplossingen, behalve dan de easy way out, namelijk niks doen. Nu heb ik natuurlijk geen zin om dit blog terug te lezen, maar wat is de geprefereerde actie die de auteurs op dit blog zouden willen zien in Syrië? En interventie buiten het Congres om doen presidenten al decennia, dat was nu het baanbrekende van Obama’s beslissing wanneer bezien vanuit Amerikaans constitutioneel recht.

    • Dank voor je reactie Kenneth. We waarderen je inzichten enorm en ook de discussies op Twitter houden ons scherp en dwingen ons te reflecteren op onze eigen standpunten.

      Wij beweren geenszins dat IB alleen maar rationeel is: je hebt gelijk als je zegt dat aan die rationaliteit behoorlijke beperkingen zitten. Wat ons betreft hoef je alleen maar naar het debat over Syrië te kijken om dat te zien. Ook de auteurs van dit blog zijn niet volledig rationeel: ook wij hebben ‘last’ van een gezonde portie cognitieve dissonantie als het om bepaalde zaken gaat.

      Je doet ons denk ik tekort als je zegt dat we alles belachelijk maken en niet met oplossingen komen. Lees onze artikelen – ook van gastschrijvers – regelmatig en je zult dat zien. Onze toekomstvisie op de krijgsmacht is misschien wel het duidelijkste voorbeeld, waarbij naast kritische noten ook heel duidelijk alternatieven zijn aangedragen. Ook de stukken over terrorisme, drones, Nederland en tanks en het debat over homorechten in Rusland – om er een paar te noemen – bevatten wel degelijk een visie over hoe wij zaken zien. Daarnaast bevatten veel artikelen analyses waarbij zaken worden geconstateerd en besproken, zonder per definitie met eigen aanbevelingen te komen (bijvoorbeeld de stukken over militaire suprematie of Hezbollah). Ik schrijf dit niet om mijn gelijk te halen, maar ik vind wel dat je te kort door de bocht gaat als je ons beschuldigt van zeiken aan de zijlijn zonder met oplossingen te komen.

      Ook inzake Syrië komen wij wel degelijk met een oplossing. Dat is echter een oplossing waar jij je blijkbaar niet in kunt vinden en daarom voor het gemak lijkt aan te merken als zijnde geen oplossing. In tal van stukken is onomwonden gesteld – en uitgebreid uitgewerkt waarom – dat wij tegen militaire acties zijn. Ik quote uit één van die stukken:

      “Keer op keer blijkt dat de maakbaarheid die we met ons buitenlands beleid veelal in pacht denken te hebben in de praktijk nogal tegen valt. Zoals de bekende politicoloog Hans Joachim Morgenthau al in 1967 liet optekenen: “We have come to overrate enormously what a nation can do for another nation by intervening in its affairs.” Niets doen – in de zin van niet militair ingrijpen – is onbehaaglijk en verre van ideaal, maar daarmee niet zwak, immoreel of onjuist. Integendeel, we hoeven onszelf helemaal niets kwalijk te nemen als we toch voor die optie kiezen. Het zou goed zijn voor de wereld als interventionisten dat ook eens onder ogen gaan zien.”

      Niets doen – militair gesproken – is een uiterst duidelijke optie. Geen comfortabele, geen ideale, maar wij geloven nu eenmaal niet dat we de situatie via militaire acties duurzaam kunnen verbeteren en volgens ons zou uiteindelijk dat het doel moeten zijn. Niet Assad straffen voor het overtreden van een normatieve rode lijn met het risico de boel nog verder te ontwrichten, want ja, wij geloven dat dat kan. Misschien moeten we gewoon accepteren – hoe moeilijk dat ook is – dat niets doen de minst slechte optie in dit geval is en daar mag je het mee oneens zijn, maar volgens ons is dat een (niet ideale) ‘oplossing’. De oorlog zal dan waarschijnlijk doorgaan totdat een van de strijdende partijen wint of er uitputting optreedt bij één of beide partijen waarna een nieuw evenwicht ontstaat. Dat betekent niet dat je buiten militair ingrijpen niet iets kunt doen: humanitaire hulp, coordinatie/opvang van vluchtelingen, politieke druk proberen uit te oefenen waar mogelijk zijn wel degelijk zaken die (op bescheiden wijze) kunnen helpen.

      Niet militair ingrijpen noem je wat ons betreft trouwens onterecht de ‘easy way out’. Misschien is wel ingrijpen in dit geval – gezien de enorme druk die van tijd tot wordt uitgeoefend – wel gemakkelijker. Bovendien kiezen wij niet voor ‘niets doen’ omdat dat zogenaamd het makkelijkste is, maar omdat dat volgens ons de juiste keuze is. Schuif ons dus niet in de schoenen dat we niet met oplossingen komen: die hebben we keer op keer gedeeld op ons blog (we hebben zelfs gesteld dat vanuit een bepaald perspectief Assad steunen verstandiger kan zijn als we dan toch per sé iets zouden moeten doen!). Een dergelijk eenduidige visie hebben we van jou en vele andere pro-interventionisten nog niet mogen horen: wat doe je als beperkt ingrijpen tot escalatie leidt? Wat is je plan nadat honderden kruisraketten op Syrië zijn geland en de stof is opgetrokken? Wat is de strategie achter wel ingrijpen? Tot we dat hebben gehoord zou ik de vraag willen stellen wie de easy way out kiest, want ook pleiten voor militaire acties is weinig moeilijk…

  4. Goed om te lezen dat er inhoudelijk wordt gediscussieerd. Ik vind het persoonlijk erg schokkend dat er zoveel mensen zijn die militair ingrijpen als enige optie zien. Als je enige instrument een hamer is gaan al je problemen op spijkers lijken, maar wel hebben een veel breder arsenaal aan mogelijkheden. HET instrument van de internationale politiek is diplomatie. Serieuze pogingen om door het samenbrengen van verschillende spelers er uit te komen. Wie die verschillende spelers zijn? vooraanstaande politici (niet per definitie staatshoofden, zeker in het begin niet). Vooral landen als Iran, Rusland en Turkije zouden hier bij aanwezig moeten zijn. Er is nl nog geen serieuze poging gewaagd voor diplomatie, waar een uitweg wordt gevonden middels het verschuiven van check and balances. Dat Assad met een voordeel (jaja, dat hoort bij onderhandelen) uit de besprekingen komt, dat Rusland mee mag praten op het wereldtoneel (jaja, ook Rusland doet mee tegenwoordig). Deze optie is nooit serieus overwogen, sterker nog, vanwege NSA perikelen zeggen we een meeting met Putin af. Lekker handig in deze tijd. Soms moet je een rationele, issie weer, afweging maken wat op de lange termijn een handige keuze is. Militair ingrijpen, met het zeker gevolg dat je daarna Rusland en China nooit meer mee krijgt, is niet handig. We gaan die spelers nl misschien nog wel eens heel hard nodig hebben als het gaat om AQ of Iran…. Moet de bevolking van Syrië daar dan maar het slachtoffer van worden…? Een dergelijke conclusie is op geen manier rationeel te trekken, en dat mag je ook niet doen. De diplomatie moet een kans, een eerlijke kans, vervolgens kan je escaleren. Je kan escaleren met sancties (werken vaak niet, en nog vaker juist tegen de bevolking) of beter, bombardementen. Strategische bombardementen op high value targets. Dit terijl je doorgaat met onderhandelen, met daarbij ook de nodige carrots natuurlijk. Wil dat niet werken moet je verder kunnen en willen escaleren. De wil om helemaal all out te gaan moet je al hebben voordat je er aan begint, anders ben je niet geloofwaardig. Wat ik kortom omschrijf is een concrete strategie met tussengelegen beslissingsmomenten, een haalbare en meetbare doelstelling (niet iets doms als regime change dus), voordelen voor de tegenpartij, bereidheid van coalitiepartners ( zowel van jezelf als van de tegenpartij) om deel te namen aan de onderhandelingen, bereidheid van coalitie partners om te escaleren, zelf water bij de wijn willen en durven doen en steun van je nationale achterban. Als je dat voor mekaar hebt heeft diplomatie zeker een kans van slagen. Echter, het ontbreekt hier aan ene duidelijke strategie. Men laat zich leizen door de waan van de dag, door gruwelijke beelden op tv, door haantjes gedrag. Je zou van de meest machtige mensen op aarde verwachten dat ze een plan hebben waar ze heen willen, hier ook naar handelen en daardoor een voorspellend karakter hebben. Helaas is dat niet zo en daar is één reden voor. De wereld zit vol emotie en irrationaliteit. Het voorspellend vermogen is nihil en de verassingen des te groter. En daarom lieve kijkbuisvriendjes, is IB een kunst en geen wetenschap.

  5. Pingback: Exercise Vigilant Eagle 2013 | ThePostOnline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s