De wankele anti-ISIS coalitie van Obama

war-in-syria-what-war-in-syriaDe hoop van de Syrische oppositie, de Golfstaten en de Turkse President Recep Tayyip Erdoğan zal snel plaats maken voor desillusies. Terwijl de oorlog steeds meer van Syrië heeft verwoest, is de hoop van velen in de regio lange tijd gevestigd geweest op de Verenigde Staten. Wanneer diens betrokkenheid met het Midden-Oosten eenmaal hersteld zou zijn, zou de ultieme oorzaak van het Syrische conflict eindelijk aangepakt worden: het nietsontziende bewind van Bashar al-Assad.

De chemische aanval op rebellen in Damascus van vorig jaar bleek bijna de aanleiding voor Westers ingrijpen. De weken na de aanval leek het erop dat Barack Obama de aanval op Assad daadwerkelijk zou gaan openen. Toen de Russische leider Vladimir Poetin echter een diplomatieke uitweg bood, aarzelde Obama geen moment om die aan te grijpen. Tot grote wanhoop van velen binnen de Syrische oppositie bleken Obama’s rode lijnen minder solide dan gedacht.

ISIS als ultieme kans?
Sinds de opkomst van ISIS staan de gruweldaden van Assad een stuk minder in de schijnwerpers. De aandacht is verschoven naar de extremisten van ISIS. Het Syrische conflict heeft de groepering getransformeerd in een praktisch zelfvoorzienende staat, ongeveer zo groot als Jordanië. Met ruim 30.000 strijders en honderden miljoenen euro’s aan middelen op de bank mag ISIS zichzelf de grootste, rijkste en meest succesvolle jihadistische beweging in de geschiedenis noemen.

Het anti-Assad kamp in de regio zag de opkomst van ISIS als de ultieme kans voor de VS om in te zien dat het beleid van non-interventie had gefaald en met een nieuwe Syrië-strategie te komen. Die nieuwe strategie – zowel politiek, diplomatiek, als militair –  zou gericht moeten zijn op zowel de primaire oorzaak van het conflict (Assad) als op het gevolg daarvan (ISIS). Inmiddels een paar weken van bombardementen verder is alle hoop voor een dergelijke oplossing ijdel gebleken.

President Obama voelt er gewoonweg weinig voor om Assad aan te pakken en kijkt liever de andere kant op. Die passiviteit heeft de opkomst van ISIS gefaciliteerd en de Syrische oppositie de kant van Al-Kaida opgeduwd. Ondertussen wordt het Vrije Syrische Leger – wiens roep om hulp stelselmatig is genegeerd – verpletterd tussen Assad zijn ijzeren vuist en de meedogenloosheid van ISIS. Het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat het Vrije Syrische Leger gretig samenwerkt met de Syrische tak van Al-Kaida, Jabhat al-Nusra. Uiteindelijk zijn zij het die de meeste strijd leveren tegen de troepen van Assad.

Bittere realiteit
Deze bittere realiteit zal alle illusies van de Amerikaanse bondgenoten in het Midden-Oosten doen verdampen en kan zelfs de coalitie van tegen ISIS strijdende partijen gaan opbreken. Voor Obama mag het duidelijk en logisch zijn dat de inzet van de VS zo beperkt mogelijk blijft, maar voor andere betrokken partijen is dat een stuk minder vanzelfsprekend. Realiseren Turkije en Saoedi-Arabië zich daadwerkelijk dat zij deelnemen aan een contraterrorisme-operatie die primair gericht is op de Amerikaanse nationale veiligheid?

Zo lang als de gruwelijkheden van zowel ISIS als Assad onafgebroken doorgaan en Iran invloedrijk blijft in Syrië en Irak, zullen Turkije en de Golfstaten zich steeds sterker gaan roeren tegen de huidige aanpak. Waarom zouden zij namens de VS meedoen aan een risicovolle contra-terrorisme operatie, terwijl een structurele oplossing voor het conflict uitblijft? Waarom zouden zij de meer extreme Syrische rebellen bestoken, terwijl Assad ondertussen de gematigde oppositie straffeloos wegvaagt?

Ankara, Riyad en Doha zullen deze realiteit snel onder ogen moeten gaan zien. Of zij Obama in de richting van een structurele oplossing voor het conflict kunnen dwingen valt echter nog maar te bezien. Een dergelijke oplossing gaat zeer waarschijnlijk gepaard met grondtroepen die het moeten opnemen tegen ISIS en een no-fly zone om de meer gematigde rebellen te beschermen tegen de luchtvloot en bomvaten van Assad.

Turkse oplossing
Een mogelijkheid die Erdoğan heeft is te rebelleren en zelf een no-fly zone in te stellen boven de gebieden die in handen zijn van rebellen. Hij heeft in ieder geval een motief en voldoende materieel om dat effectief op poten te zetten. Een no-fly zone zou Syrische rebellen en Koerden in het noorden beschermen en mogelijk voor stabiliteit in die gebieden zorgen. Ondertussen kan daardoor zowel de opmars van ISIS worden gestuit, terwijl Assad eveneens wordt aangepakt.

Met de nog altijd penibele situatie in Kobane zo vlak bij de Turkse grens en een groeiende stroom aan vluchtelingen staat Turkije onder grote druk om snel met een oplossing te komen. Die oplossing zal meer moeten zijn dan slechts een ineffectieve Amerikaanse contra-terrorisme operatie.

Een Engelse versie van dit artikel verscheen eerder op Hurriyet Daily News.

[Anno Bunnik is promovendus aan en coördinator van het Centre for Applied Research in Security Innovation, Liverpool Hope University. Daarnaast is hij (sporadisch) als Midden-Oosten deskundige betrokken bij Pax Ludens. Anno is te volgen via zijn blog Eurabist, is fanatiek Twitteraar (@Eurabist) maar vooral kteer alles wat met بيروت en لبنان‎ te maken heeft.]

Disclaimert: Anno schreef deze bijdrage op persoonlijke titel en de inhoud ervan komt niet noodzakelijkerwijs overeen met de visie van Stukje Duiding. Dat u het even weet.

Advertenties

One thought on “De wankele anti-ISIS coalitie van Obama

  1. Realpolitik is cynisch, gericht op puur eigen belang, daar getuigt de zwalkende houding van zowel Amerika als de Europese Unie van. Mensenrechten,’ the responsibility to protect ‘ zijn prachtige, loze woorden, economisch gewin is leidend.
    Deze idealen, bekrachtigd door de VN, vormen een heel dun vliesje van ‘ beschaving’ als het aankomt op eigen belang en overleven.

    De inzet van luchtstrijdkrachten boven Syrië en Irak is een doekje voor het bloeden, immers op die wijze zullen zo min mogelijk body bags naar huis gestuurd worden, met deze ‘ containment policy’ wordt niets bereikt, alleen uitstel van executie. Echt ingrijpen vraagt naast inzet van landstrijdkrachten, een veel omvattend nieuw ‘ Marschall plan ‘ voor het Midden Oosten, want de armoe en onderdrukking zijn de ware roots of this evil. Dat ingrijpen zou in de eerste plaats de verantwoordelijkheid moeten zijn voor de in rijkdom verzwelgende Arabische staten, maar zo’n ingrijpen is niet in hun belang, zij zijn immers gebaat door onrust : voor hun geldt het adagium
    ‘ divida et impera,’ om zodoende hun eigen corrupte regimes in stand te houden.

    Deze Staten liggen graag achterover en laten liefst Amerika de kastanjes uit het vuur halen.
    Voor Amerika geldt echter een korte termijn belang: veiligstellen van de olievelden totdat zij binnen enkele jaren geheel energy self supporting zijn, dan zullen zij hun handen geheel terug trekken van dit strijdperk. Met uitzondering van Israel: door hun machtige Joodse lobbygroepen
    – en hun immense financiële belangen- zal Amerika nog zeker het komende decennium Israel blijven (onder) steunen, maar ook de macht van deze lobbygroepen neemt langzamerhand af.

    Wij staan nog maar aan het begin van een immens militair, humanitair en economisch drama in het Midden Oosten, dat zijn weerga niet zal kennen in de Wereldgeschiedenis en dat zijn impact zal hebben, wereldwijd; al zou het alleen maar zijn door een dramatische koersdaling op de Effectenbeurzen, met uiteraard grote desastreuze economische gevolgen voor onze
    – wereldwijde – welvaart.

    Er wordt gesproken over een nieuwe Koude Oorlog, ik voorspel dat er daarnaast een Vries Koude Economische Periode zal aanbreken, die tot nog dramatischer gevolgen zal leiden.

    Voor wat betreft de Europese Unie : Lam geslagen door decennia van afbraak op Defensie, is Europa niet in staat een vuist te maken, met een appeasement policy probeert Europa het vege lijf te redden, om er tenminste voor te zorgen dat haar energiebehoefte gedekt moge blijven.
    Dat is echter hoogst twijfelachtig ials eenmaal groeperingen als ISIS de olievelden in hun bezit hebben. Zwakke Europese ( en Nederlandse) leiders, die hun verantwoordelijkheid bewust niet namen door in de eerste plaats hun verantwoordelijkheid te nemen voor handhaving van een stabiel en veilig Europa, door zorg te dragen voor een sterke en geloofwaardige Defensie voor Europa (NATO, EU battlegroups, die slechts in het lage geweldspectrum inzetbaar zijn ),
    zodat een veilig en stabiel Europa gewaarborgd wordt ook voor de komende generaties, hebben in hun zucht naar stemmenwinst van de kiezers, op ergerlijke wijze verzaakt.

    Zij hebben niet geleid, zij hebben zich laten leiden door de wensen van hun (verwende en egocentrische) kiezers.
    Bovendien mogen wij zeker niet vergeten dat onze 21e eeuwse Czar Putin intensief bezig is om aan de grenzen van het Europese NATO verdragsgebied te knagen door het creëren van non governenmental states, om op zijn minst instabiliteit in het Europese NATO territorium te veroorzaken. Na de Krim, Ukraine, Transnistria en Moldavië, zullen de Baltische Staten zijn volgende doelwit zijn in zijn streven om het Groot Russische Rijk uit het tijdperk van zijn Tsaristische voorgangers in ere te herstellen.

    De pers is ten onrechte op dit moment geheel gefixeerd op het Midden Oosten; Putin gaat ecin stilte onverdroten voort met zijn machtspolitiek in Europa: het gevaar voor Europa ligt nog veel dichter bij huis.

    Willens en wetens, hebben Europese en Nederlandse politici deze ontwikkelingen die al jaren lang voorspeld zijn in doorwrochte en gezaghebbende studies, niet onder ogen willen zien, immers het voeren van Low Politics , daar werf je stemmen mee, en dus macht.
    High Politics ( Defensie als eerste prioriteit) is niet populair, kost geld, Defensie is ‘ vies’, past niet in onze pacifistische, idealistische, wereldvreemde Europese droom van Soft Power.
    Soft Power heeft echter geen kracht zonder Hard Power, dat wisten de Amerikanen al in de 19e eeuw, zij voerden niet voor niets toen al de policy van ‘ the carrot and te stick’ : wie niet horen wil, moet voelen.

    Blinde fixatie op het financieringstekort en het ongebreidelde vrije markt kapitalisme – het Gouden Kalf van de laatste drie decennia- zijn mede de oorzaak van deze rampzalige situatie, die geleid heeft tot de afbraak van de Europese welvaart staat, toenemende sociale spanningen en ongelijkheid, het kwijnende bestaan van de middenklasse, het verdwijnen van solidariteit, en het besef voor het nemen verantwoordelijkheid in het algemeen belang.

    De negatieve houding jegens het in stand houden van een verantwoord defensiebudget is daar een exponent van, immers in dit ‘ Ik’ tijdperk geldt ‘ Cash is King.’
    Maar een volk leeft niet bij brood alleen.

    Welnu, Europa zal zich schrap moeten zetten, want voelen, dat zullen wij, vroeg of laat.
    Si vis pacem, para bellum.

    Lees ons laatste artikel op www. coalitionfordefense.com : ‘ Leiderschap, Visie en Durf.’

    Ton Welter

    President Coalition For Defense

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s