Chemische wapens veranderen niets aan de situatie in Syrië (volledig)

Soldiers from the newly formed Joint NBC unit perform decontamination procedures as they take part in the logistical exercise Iron Ration.Dit artikel verscheen eerder in een ingekorte versie op Trouw

Het is opzienbarend dat nu zelfs ‘vredesactivisten’ inzetten op een militaire interventie in Syrië. Dat verandert echter helemaal niets aan de situatie. Het Westen moet wegblijven uit het Syrische wespennest, zelfs als chemische wapens worden ingezet.

De discussie over al dan niet ingrijpen in de Syrische burgeroorlog woedt ook in Nederland al geruime tijd. Enerzijds wordt terughoudend gereageerd op de ontwikkelingen in Syrië: niets doen is ook een optie en hoewel het moeilijk is aan de zijlijn te blijven staan is dat wel het verstandigst, zo luiden de argumenten dan. Bovendien, zo stelde de voormalige gezant van de Verenigde Naties en de Arabische Liga voor Syrië, Kofi Annan, in maart, zou het al te laat zijn voor militair ingrijpen in Syrië. Anderen beargumenteren dat de huidige politiek van non-interventie een massamoord faciliteert en bovendien gevaar oplevert voor Nederland in de vorm van jihadisme. Ingrijpen zou verstandiger zijn.

Nu vermoedens sterker worden dat het regime chemische wapens heeft ingezet tegen rebellen wordt de roep tot interventie luider. Zo beargumenteerde Jan Jaap Oosterzee in deze krant dat de tijd voor militair ingrijpen in Syrië is aangebroken. Indien nodig zou dit volgens hem zelfs buiten de VN Veiligheidsraad om moeten kunnen. Ook de vredesorganisatie waarvoor Oosterzee werkt, IKV Pax Christi, pleit sinds kort voor beperkt militair ingrijpen tegen Assad. Hoewel de Amerikaanse bevolking tot nu toe weinig interesse toont in het Syrische conflict en de situatie niet als Amerikaanse verantwoordelijkheid beschouwt, wordt die drang ook in de Verenigde Staten sterker. Helemaal nu uit onverwachte hoek zwaargewichten als democratiseringsdeskundige Larry Diamond zich voor militaire acties beginnen uit te spreken.

De inzet van chemische wapens verandert echter objectief gezien helemaal niets aan de situatie in Syrië wat ingrijpen opeens noodzakelijk zou maken. Nog afgezien van het feit dat dergelijke wapens ‘notoir ineffectief zijn gebleken’, maken ze de toch al schrijnende omstandigheden van de Syrische bevolking niet per definitie nog ellendiger. Chemische wapens zijn een gruwelijk middel, maar niet per definitie dodelijker, destructiever of angstwekkender dan mortiergranaten, antitankwapens, bommen, scudraketten of zelfs kogels. Assad zal, gezien de praktische beperkingen ervan, chemische wapens niet gemakkelijk op grote schaal kunnen inzetten. Vanuit dergelijke middelen gaat dan ook vooral een psychologische dreiging uit. Willen we onszelf echter werkelijk in een ondoorgrondelijke burgeroorlog storten vanwege dergelijke emotionele motieven?

Een militaire interventie wordt daarnaast niet opeens gemakkelijker nu mogelijk chemische wapens zijn gebruikt. Het tegenovergestelde is eerder het geval, gezien tegen een dergelijke dreiging ook nog eens extra maatregelen zullen moeten worden getroffen. Maar zelfs als dat aspect wordt weggelaten biedt interveniëren vandaag de dag geen beter perspectief dan zeg een jaar geleden. De situatie in Syrië blijft uiterst complex en ongrijpbaar met allerlei verschillende strijdende partijen die alle eigen belangen nastreven en andere einddoelen voor ogen hebben. Bovendien is geen van die partijen een natuurlijke bondgenoot voor het Westen.

Conventioneel gezien zullen de troepen van Assad geen partij zijn voor de militaire overmacht van de Amerikanen of de NAVO. We hebben echter in Irak en Afghanistan gezien hoe een dergelijk conflict zich na een ‘overwinning’ kan gaan transformeren in een wespennest en militaire nachtmerrie. Zelfs wanneer Westerse troepen zich snel uit de voeten maken na Assad te hebben verdreven is de kans levensgroot dat Syrië een onbestuurbaar, chaotisch land blijft waar elkaar beconcurrerende extremisten strijden voor de macht. Een dergelijk scenario is eveneens funest voor de stabiliteit van de regio. Wie dat beeld overtrokken vindt doet er goed aan eens een kijkje in post-Khadaffi Libië en de omringende regio te nemen. Is Syrië dan stabieler als we niets doen? Waarschijnlijk niet, maar gezien onze invloed op de uiteindelijke toestand van het land zo beperkt is, bestaat er geen enkele reden om dat destabiliserende proces te versnellen met onze acties.

Obama heeft het gebruik van chemische wapens door Assad echter een ‘rode lijn’ genoemd die de situatie doet veranderen en daarmee consequenties heeft. Wat die consequenties in de praktijk precies zullen zijn is niet duidelijk. Dat geeft Obama de nodige ruimte om te manoeuvreren, maar geheel vrij in zijn doen en laten is hij door het noemen van onoverschrijdbare grenzen niet meer. Die grenzen passeren zal namelijk hoe dan ook tot een actie van de Amerikanen moeten leiden: is het niet om daadwerkelijk iets aan de situatie in Syrië te willen doen, dan wel omdat de Iraniërs nauwgezet meekijken. Ten aanzien van het Iraanse nucleaire programma, dat een groter belang is voor de VS dan Syrië, zijn namelijk ook de nodige grenzen gesteld. Als Obama aarzeling toont bij het bewaken van gestelde grenzen voor Assad zal Iran daaruit concluderen dat rode lijnen niet zo strikt zijn als Obama wil doen geloven. Het lijkt ondenkbaar dat Obama zijn beleid op een sleuteldossier door een dergelijke gang van zaken zal laten ondermijnen. Dergelijke regionale dynamieken – evenals de reactie van landen als Iran wanneer door het Westen militair zal worden ingegrepen – zijn opvallend afwezig in het Nederlandse debat. Dat terwijl ze een bepalende rol spelen: het maakt de kans op een Westerse militaire interventie in Syrië op korte termijn groter, maar daarmee het resultaat niet gunstiger. Het conflict in Syrië speelt zich niet af in een vacuüm en ingrijpen zal hoe dan ook regionale consequenties hebben.

Obama’s Midden-Oosten strategie begint nu tegen hem te werken, waardoor de kans op verdere escalatie in Syrië en de regio alleen maar toeneemt. Assad lijkt dat gegeven in zijn voordeel te willen gebruiken. Blijkbaar beseffen voorstanders van militair ingrijpen zoals Oosterzee dat niet. Het valt dan ook te hopen dat Westerse regeringsleiders hun hoofd koeler houden en niet het zoveelste wespennest in de regio instappen. Wij kunnen Syrië alleen maar verder ontwrichten: alle ‘goede bedoelingen’ van vredesactivisten ten spijt. [SdV]

 

Advertenties

11 thoughts on “Chemische wapens veranderen niets aan de situatie in Syrië (volledig)

  1. Voor het eerst ben ik het niet eens met SD, maakt het ook weer wat interessanter;)

    Ik ben het wel eens met het feit dat het gebruik van chemische wapens realistisch gezien niet meer slachtoffers maakt dan conventioneel geweld (hoe bizar om van conventioneel geweld te spreken…). Historisch gezien is dit ook gebleken. Echter, het is een feit dat er een soort ethische grens is tot het gebruik van CBRN middelen (Chemisch, Biologisch, Radiologisch en Nucleair). Dit is ook in meerdere verdragen expliciet vastgelegd (Geneve, verdrag gebruik biologische wapens, etc etc). Je kan dus stellen dat het niet gebruiken van CBRN geïnstitutionaliseerd is en dat eenieder zich er aan moet houden (Jus Cogens). Dit gaat inderdaad voorbij aan de rationaliteit, maar het is wel de werkelijkheid. De red line van Obama is dan in deze ook wel te verklaren. Daarnaast zijn red lines simpelweg nodig in Coercive Diplomacy. Zonder duidelijk communicatie met demands en punishment als deze niet worden opgevolgd, ben je als coercer ongeloofwaardig. Het is dan wel zaak om gevolg te geven aan je red line. Dit zie je ook terug in het verhaal van mevrouw Clinton. Zij het voortbestaan van de geloofwaardigheid van de NAVO nu ter discussie. Als er met soort kreten wordt gegooid (waarbij dit tijdens het feestje van 50 jaar NAVO ook werd gesteld in relatie tot Kosovo ’99 ) dan kan je er donder op zeggen dat het gaat gebeuren. (http://security.blogs.cnn.com/2013/05/02/hillary-clinton-nato-risks-sliding-into-military-irrelevance/) De geloofwaardigheid van de NAVO wordt nl belangrijker geacht dan 70.000 slachtoffers in Syrië.

    Een ander punt is het interventie pessimisme wat ik proef. Simpelweg het feit dat het in het verleden niet is gelukt wil niet zeggen dat state en nation building überhaupt niet mogelijk is natuurlijk. Alles draait om commitment in deze. Ik heb mijn mening betreffende dit onderwerp al eens eerder geuit op SD en ik proefde aan het stuk van Somalië dat SD dit ook van mening was (“doe het goed of doe het niet”). Dit geldt natuurlijk onverkort voor Syrië. Halfbakken oplossingen maken de situatie erger, inderdaad. Maar als we (VN, niet NAVO) besluiten naar Syrië te gaan, en we betrekken daar NGO’s bij, die ook willen, en we geven het 15 jaar…. dan ziet het land er een heel stuk anders uit. Dus om stellig te zeggen dat het niet te doen is… nee. Of ik een realistisch pad beschrijf is een tweede. Maar dan ligt dat aan ons, het westen , dat wij niet willen. Trouwens grappig dat ik nog steeds het westen schrijf. Het feit dat de koude oorlog nog steeds doorgaat (nu ook weer in Syrië) is ook niet echt voordelig in dit conflict. Het probleem is naar mijn inzicht dus niet alleen Syrië. Het probleem is gebrek aan eenheid binnen de de VN, NAVO en van die twee met Rusland en China. Syrië is een proxy, het doet er maar beperkt toe. Muurica doet aan geopolitiek en niet aan regionale schermutselingen. Europa zou in deze beter moeten weten, mja, wij zijn druk met huishoudboekjes, kroningen, voetbal, het weer,Justin Bieber die te laat verschijnt voor een optreden en de ruzie van Gordon met LA de jostiband.

    Als laatste viel me erg op dat er in dit stuk wordt gesproken over “Amerika of de NAVO”. Nu betekend NATO natuurlijk wel “needs Amurica to Operate”, maar ik ben te nationalistisch om daar nu even niks over op te merken, zeker in de maand Mei;)

    • Dank voor je reactie Ronald! We merken dat dit artikel de nodige discussie losmaakt en dat is alleen maar goed!

      Chemische wapens zijn absoluut nare middelen, geen discussie over mogelijk. Maar destructiever of dodelijker dan ‘conventionele’ wapens? Wij denken van niet. De effecten zoals in WO1, Irak-Iran oorlog en Halabja waren dramatisch en mede door die effecten zijn de reacties op aanvallen met chemische wapens altijd sterk. Wat ons betreft echter niet per definitie een rode lijn. Twee goede artikelen daarover: http://www.foreignaffairs.com/articles/139351/john-mueller/erase-the-red-line en http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3432294/2013/04/26/De-mythes-rondom-Assads-chemische-wapens.dhtml
      Zoals je in dat tweede artikel kunt lezen zijn chemische wapens veelal notoir ineffectief gebleken en ook Assad kan ze niet gemakkelijk op grote schaal inzetten. Het zou dus zomaar kunnen dat hij met opzet chemische wapens inzet op kleine schaal om de reactie van het Westen te testen. De Amerikanen hebben geen zin in een interventie en als een serieuze reactie uitblijft is de grens weer een stukje verlegd.

      Is dat een reden om nu in te grijpen? Wij denken van niet. Ook al zijn dit soort zaken vastgelegd in verdragen, moet je dan altijd wanneer chemische middelen worden ingezet gaan ingrijpen? Ook als dat ingrijpen mogelijk nog slechter uitpakt dan niets doen? Dat lijkt me een dogmatisch uitgangspunt.

      Zijn mislukkingen van het verleden per definitie een reden om het niet meer te proberen? Nee, dat ook niet. Maar Afghanistan en Irak leren wel hoe beperkt de maakbaarheid in deze kwesties is. In Afghanistan heeft een commitment van ruim 10 jaar tot een twijfelachtig resultaat geleid. Waarom zou Syrië beter gaan denk je? Nog meer commitment tonen is vooraf gemakkelijk gezegd, maar als de strijd moeizaam blijkt te gaan krijg je vanzelf politieke onwil t.a.v. doorzetten. 15 jaar is wat dat betreft echt niet realistisch nu; ik denk dat je dat moet toegeven.

      Ingrijpen is tevens niet gratis, kijk maar eens wat de oorlogen in Afghanistan en Irak hebben gekost. Zeker als we zoveel commitment gaan tonen als jij zou willen gaat het een erg duur project worden. Is het echt een dermate vitaal belang voor ons dat we wederom zoveel kosten willen gaan maken, terwijl onze economieën er niet al te best voor staan? Waarom doen de Arabische landen niet meer die veel directere belangen hebben bij een oplossing van het conflict? Waarom moeten ‘wij’ alle kastanjes uit het vuur gaan halen?

      De situatie is bovendien erg complex en ongrijpbaar, veel verschillende belangen en bovendien bevindt Syrië zich niet in een vacuüm maar heb je te maken met landen als Libanon, Irak en Iran. Hoe reageert Iran als je binnenvalt? Wat ga je ontketenen als je ingrijpt? Misschien niets, maar durven we daarop te gokken? Zelfs ‘beperkte’ luchtaanvallen op doelen zijn in de Syrische context lastig uit te voeren zonder veel burgerslachtoffers te maken. De Amerikanen/NAVO (ik blijf het voor het gemak even zo aanduiden) zullen, zoals ik ook schrijf, de strijd militair gezien gemakkelijk kunnen winnen van Assad als je puur naar de capaciteit van de strijdkrachten kijkt. Dat zag je in Irak, Afghanistan en Libië. Maar zeker wat dit punt betreft is Syrië geen Afghanistan of Libië. In Afghanistan was nauwelijks tot geen luchtafweergeschut en in Libië stond dat grotendeels verlaten in de woestijn en daardoor gemakkelijk uit te schakelen. In Syrië is dat een ander verhaal: daar staan te treffen doelen grotendeels in steden die, hoewel voor een deel al helemaal kapotgeschoten, nog steeds veel burgers bevatten. Je gaat dus ongetwijfeld veel burgerslachtoffers maken, waardoor je positie er niet beter op wordt. De chemische wapens bombarderen is niet goed mogelijk omdat we 1) niet weten waar ze precies liggen en 2) als je dat wel weet het risico loopt ze zelf vrij te laten komen bij bombardementen. De stockpiles ‘halen’ of beveiligen kost zo’n 75.000 grondtroepen in een situatie die verre van stabiel is.

      Kortom, ik denk echt dat er teveel haken en ogen aan dit ‘avontuur’ zitten. Gezien de vreselijke beelden die ons iedere dag uit Syrië bereiken is het logisch dat veel mensen iets willen doen. En natuurlijk hebben wij ook meer belang bij een stabiel Syrië dan bij de huidige situatie. Maar aangezien ik echt niet geloof dat we de situatie op korte termijn kunnen stabiliseren – ook al weten we Assad te verjagen – zou ik terughoudendheid willen adviseren. Maar ik denk dat we dat niet eens gaan worden als ik je mening zo lees 😉 [SdV]

  2. We zijn het beiden eens dat objectief gezien het niet heel vel uitmaakt of je chemische strijdmiddelen gebruikt. Ik bekijk het dan ook niet zozeer vanuit mijn eigen perspectief, maar meer hoe de wereld ernaar kijkt. Zij vinden dat er dan een ethische grens wordt overschreden en ergens is die grens ook in mij geïnstitutionaliseerd. Ik ben er zo’n beetje mee opgegroeid dat je dat gewoon niet doet… Net als bij een vechtpartij van man tot man opeens een mes trekken. Het is dus, inderdaad, een emotioneel argument om na het gebruik van chemische wapens wel in te grijpen. Politiek is eenmaal niet lineair, rationeel of objectief.
    Dan het eventueel moeilijk aan te grijpen van Syrië denk ik dat ook wel meevalt. Israel heeft de luchtverdediging van Syrië met een cyberaanval buiten werking gesteld voordat het in 2007 een vermeende nucleaire powerplant bombardeerde. De doelen in de steden zijn het probleem ook niet. Vooral Afghanistan 2001 heeft laten zien dat je met 500 SF mannen en heel veel airpower toch heel wat schade kan berokkenen. En het feit dat veel doelen in de steden zijn hoeft niet altijd voor onoverkomelijke problemen te zorgen. Want wat is veel burger slachtoffers? In Irak 2003 lagen er ook veel doelen in de steden, ging over het algemeen prima. Ik denk ook dat je eerst de luchtmacht aan moet grijpen. Dat is een simpele turkey shoot (zonder hoofdletter t..;)). Als hij dan niet opgeeft kan je verder gaan. Of hij ingeeft is een tweede.
    En op de vraag welke belangen er allemaal spelen. Nihil, daarom duurt het ook allemaal zo lang natuurlijk. We schieten er relatief weinig mee op. Maar het is terecht dat de bevolking van Syrië om hulp vraagt. Als we dit dergelijke verzoeken willen voorkomen moeten we onze grondwet aanpassen en uit de VN stappen. In beide documenten staat nl dat we de internationale rechtsorde moeten bevorderen. Natuurlijk is dit een enorme drogreden aangezien er niet wordt ingegaan op wat stabiliteit dan is… Dit bepaald de VN.
    Ik blijf, zoals je voorspeelde, van mening dat we wel iets moeten doen. We, de NAVO, moet zich laten gelden op het internationale toneel. Het enige wat BRIC en Rusland nu ziet is een NAVO wat zich overal terugtrekt en geen vuist kan maken. Daarom was de VS natuurlijk ook erg fel in Noord Korea. Ik denk ook dat als we de strijdmacht (vooral luchtmacht) van Assad aanpakken. Dit is zijn pressure point. Hij is er zwaar afhankelijk van. Dit icm met power base erosion (door oa de financiële tegoeden te bevriezen van alle “elite”families ) zal wel iets doen met de koers van Assad. Daar beperkt het “iets” doen zich bij mij, voorlopig. Regime change is een ander verhaal.

  3. Zijn mislukkingen van het verleden per definitie een reden om het niet meer te proberen? Nee, dat ook niet. Maar Afghanistan en Irak leren wel hoe beperkt de maakbaarheid in deze kwesties is.

    Geheel mee eens.

    Ingrijpen is tevens niet gratis, kijk maar eens wat de oorlogen in Afghanistan en Irak hebben gekost. Zeker als we zoveel commitment gaan tonen als jij zou willen gaat het een erg duur project worden. Is het echt een dermate vitaal belang voor ons dat we wederom zoveel kosten willen gaan maken, terwijl onze economieën er niet al te best voor staan? Waarom doen de Arabische landen niet meer die veel directere belangen hebben bij een oplossing van het conflict? Waarom moeten ‘wij’ alle kastanjes uit het vuur gaan halen?

    En weer. ‘Hallelujah, praise the Lord’ zelfs. Sowieso, waarom zou je je als ‘Westen’ moreel verplicht moeten voelen om overal waar het een zooi is in te grijpen? Zelfs daar waar het deels een zooi is vanwege ‘onze’ handelingen in het verleden. Zou het pais en vre zijn in Afrika als er geen landjepikgrenzen waren getrokken bij de Conferentie van Berlijn in 1884-1885?

    Het lijkt er, wederom sowieso, onderhand op neer te komen dat als ‘we’ ergens optreden, we het verkeerd doen waardoor we ons lokaal impopulair maken, of erger, ze gaan ons haten. Ook thuis wordt zo’n ingrijpen veelal zwaar bekritiseerd. Grijpen we niet in, dito. Dan zijn we hartenloos en ongeïnteresseerd in leed elders en zo. Wat dan thuis eveneens bekritiseerd wordt. Vreemd genoeg, vaak door dezelfden.

    Bij niet ingrijpen zijn we echter niet- of minder direct verantwoordelijk voor (oorlog) ellende elders, het kost ons geen al-dan-niet zinloos geneuvelde militairen en geen handenvol geld. Kortom, houd je leger thuis. Was dit oorspronkelijk ook niet bedoeld om alleen dat thuis te verdedigen?

  4. dan strand de discussie in het hebben van verschillende ideologieën.

    Ik denk op het gebied van veiligheid al lang niet meer binnen de grenzen van Nederland. Naar mijn mening een vervlogen uitgangspunt. Deze 2 standpunten, en 2 anderen, zijn mooi omschreven het rapport verkenningen en volgens mij heeft Nederland ook een keuze gemaakt op basis van dit rapport… Ik weet dus niet, met het voldongen feit dat er al voor een ander scenario is gekozen, of vasthouden aan een ander scenario constructief is in een discussie. Levert vooral veel frustratie op denk ik. Ben in die zin erg benieuwd waar we heen gaan met de nieuwe toekomstvisie. HCSS was redelijk helder in denk ik zo (in ieder geval niet de nationalistische visie…)

  5. Inderdaad Ronald, de HCSS visie sluit meer aan bij jouw opvattingen. De mijne is overigens niet ‘nationalistisch’ (dat is een ietwat beladen woord), maar nationaal- en territoriaal bondgenootschappelijk gericht. Ik ben zeer huiverig voor acties daarbuiten, ongeacht welke mooie noemer men het geeft. De anti-piratenmissie is een uitzondering hierop.

    • Ik sluit me daarbij aan. Als je tegenwoordig pleit tegen interventies (waarvan de uitkomst dus zeer twijfelachtig zijn) krijg je al snel een isolationistisch beeld toegeschoven. Een dergelijk wereldbeeld heb ik niet per definitie.Ik ben zeer terughoudend t.a.v. interventies omdat ik denk dat we zelden een positieve invloed kunnen hebben.en omdat het (dus) heel vaak tegen onze eigen belangen ingaat om dergelijke avonturen aan te gaan. Ik denk wel dat als we daadwerkelijk zo weinig aan defensie uit blijven geven, we steeds meer naar onze eigen (nationale) belangen in enge zin moeten gaan kijken. Niet per definitie omdat dat de beste keuze is, maar gezien de beschikbare middelen wel de meest realistische. Bovendien is artikel 97 GW vaag: wat versta je onder het bevorderen van de internationale rechtsorde? Zijn dat ook acties waarmee je een grote kans hebt meer te ontwrichten dan te maken? Ik denk van niet. Ik ben het trouwens niet met je eens, Ronald, dat we niet zouden moeten ageren tegen bepaalde scenario’s. Zelfs (of juist) als dat een voldongen feit zou zijn is het nuttig daar kritisch naar te blijven kijken. Een mooi ander voorbeeld daarvan is de ontwikkeling van de EU.

  6. Het gevaar van een pessimistische interventie insteek is dat het rechtvaardigt dat je nog meer bezuinigd. Het verdedigen van de nationale belangen, in je eigen territorium, kost simpelweg minder mankracht dan het behartigen van internationale belangen terwijl je dit ook nationaal doet. Het defensief zal dan ook prevaleren waardoor het behoud van bepaalde capaciteiten in relatie tot de reële dreiging politiek moeilijk is te verkopen.
    Een tweede verschil is dat ik de discussie van Syrië vanuit het huidige politieke raamwerk bekijk, dat is mijn Ist. Naar mijn inzicht zouden we iedere 4 jaar een bepaald beleid moeten vaststellen binnen de strategische cultuur en grand strategie (welke decennia behelst), en daar ook uitvoering aan geven. Ik zie reorganisaties en inzet dan ook slechts als uitvoeringsbepalingen van een beleid. Een standvastige koers voor defensie is dan ook mijn ideaal situatie (welke we nu overigens niet zien).
    Ik denk niet dat je per conflict je hele strategische visie moet gaan heroverwegen en dit proef ik wel een beetje uit het bovenstaande. Daarom neem ik de politieke strategische keuzes inderdaad voor “lief” en stel ik deze nu niet ter discussie. Het wordt dan ook een hele andere discussie als we het gaan hebben over de Nederlandse Grand Strategy. ik denk niet dat je op doelde om deze discussie te initiëren met deze post over Syrië.
    Dus het is niet zo dat ik nooit ageer tegen bepaalde politieke keuzes (hoewel dat in beginsel wel minder in mijn aard ligt dan bij jou denk ik, de oorzaak lijkt me duidelijk;)).

  7. Het gevaar van een pessimistische interventie insteek is dat het rechtvaardigt dat je nog meer bezuinigd.

    Daar heb je wel een punt mee Ronald.

    Het verdedigen van de nationale belangen, in je eigen territorium, kost simpelweg minder mankracht dan het behartigen van internationale belangen terwijl je dit ook nationaal doet.

    Stel dat, ik noem maar wat, de Syrie-jihadisten enthousiast terugkomen en thuis aan de slag gaan, hoeveel lichte infanterie heb je dan nodig om vitale objecten e.d. te bewaken? Dat ‘minder mankracht’ -los van dat het nu sowieso allemaal te weinig is- zie ik niet.

    • Dat van extra bezuinigen door een pessimistische insteek is inderdaad wel een punt. Al denk ik dat als men nationale belangen in enge zin meer als uitgangspunt gaat nemen van de grand strategie, bezuinigingen ook geen taboe moeten zijn. De krijgsmacht moet in dat geval – als men daarvoor kiest – ook zo worden ingericht dat vooral die nationale belangen in enge zin kunnen worden gediend. Dan mag je kritische vragen stellen over wat echt noodzakelijk is. Natuurlijk bestaat dan nog de discussie over wat Nederlandse belangen zijn etc. Dat blijft uiteindelijk een visie en een ‘keuze’. En bij ieder besluit kun je vraagtekens plaatsen. Dat is misschien voer voor een ander debat. Ik stuur je nog wel even een artikel toe wat ik hier samen met twee andere auteurs over heb geschreven, Ronald. Kunnen we daarna verder discussiëren, want ik vermoed dat je stevige kritiek zult hebben 😉

      Ik moet trouwens zeggen dat ik het juist ook erg leuk vindt dat mensen vanuit verschillende achtergronden hier reageren. Ikzelf steek in ieder geval veel op van deze discussies en die uitwisseling van gedachten is mijns inziens alleen maar! Scherpt de gedachten!

  8. Wat je aanhaalt Michel , zijn traditioneel politionele taken. De verantwoordelijkheid van defensie stopt in beginsel bij de grens, de territoriale integriteit. Daarnaast heeft defensie natuurlijk wel mogelijkheden en taken om de nationale orde te handhaven of evt andere ordediensten te ondersteunen. Het is daarbij de vraag, ergens terecht, of de KMAR een defensie middel moet blijven. Enerzijds wel omdat we het hier hebben over grensverdediging en omdat de KMAR onder de CAO van defensie valt (oa uitzendbaar, mag niet staken etc). Aan de andere kant is er wel efficiëntie te halen. .. Mweh, hele andere discussie. Daarbij geloof ik niet zo in de door SD betitelde polder jihadisten en de dreiging die daar vanuit gaat. Er gaat natuurlijk wel dreiging van uit, je kan het absoluut niet wegcijferen. Maar om hier een krijgsmacht tegenover te zetten… ik weet het niet.

    Ik vind de discussie ook erg boeiend moet ik zeggen! Eigenlijk alles op SD. Het triggert je. En daarbij past het goed bij waar ik me tegenwoordig allemaal mee bezig houd.

    ps, stukje filosofische theorie van von Clausewitz over de Aanval vis-a-vis de Verdediging:
    De verdediging is de sterkere maar negatieve vorm van oorlog: Je hebt er in relatie tot de aanvallende partij minder van nodig, maar je wint er niks mee. Je behoudt hooguit wat je al had.
    De aanval is ze zwakke maar positieve vorm van oorlog : Visa versa

    Je begrijp dat ik voor de aanval ben:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s