Offshore Control: niet boksen, maar blokken

Gearing up Nadat op Stukje Duiding is uiteengezet wat het Air-Sea Battle (ASB) concept is, wat de aanleiding daarvan is en wat de nadelen zijn, zal nu worden ingegaan op een ander concept, namelijk Offshore Control (OC). Deze tegenhanger van de ASB geeft op een geheel andere manier een antwoord op de eerder besproken Anti-access en Area Denial (A2-AD) uitdagingen en vooral de potentiële dreiging die van China uitgaat. Offshore control doet dat echter op een de-escalerende wijze en is daarmee een mogelijk antwoord op de grootste kritiek richting de ASB.

De kritiek op ASB op een rijtje
Volgens sommigen gaat van het ASB-concept veel agressie uit, waardoor het in potentie escalerend werkt. Mogelijk zelfs tot het nucleaire niveau aan toe. De ASB zou namelijk gemakkelijk kunnen leiden tot een wapenwedloop tussen Amerika en, als meest logische optie, China. Als Amerika in een preëmptieve fase van een conflict de kill chain wil breken met een diepe aanval, zal China natuurlijk niet lijdzaam afwachten. Inbreuk maken op de territoriale integriteit van een staat is ongeveer het ernstigste wat je in de internationale politiek kan doen. Een op zijn minst even heftige reactie, zeker als het gaat om een machtig land, valt dan te verwachten. China zal dus inspelen op de technologische afhankelijkheid van Amerika ten aanzien van ASB en mogelijkheden zoeken om deze zwakheden uit te buiten. Deze kwetsbare plekken zijn te lokaliseren middels een gedegen bedrijfsspionage. Dit brengt ons direct bij het tweede punt.

Een Amerikaanse defensiehervorming biedt namelijk niet alleen strategisch voordeel: ook het bedrijfsleven is er bij gebaat. Dit is een tweede kritiek op de ASB. De militair-industriële lobby, die veel invloed heeft binnen het Amerikaanse congres, pleit voor de ASB. Nogal wiedes. De investeringen in de technologie die ASB mogelijk moet maken brengen veel geld in het laatje. Een additionele noot kan gemaakt worden betreffende het delen van deze bedrijfsgeheimen met coalitie-partners. Dit is namelijk niet erg aannemelijk, terwijl van diezelfde coalitiepartners wordt wel gevraagd om als host nation voor deze technologie te fungeren. Daarnaast gaat van geheime capaciteiten over het algemeen minder dreiging uit dan van openlijk aanwezige capaciteiten.

Een derde argument van de voorstanders van Offshore Control is dat het op zijn minst twijfelachtig is of deze investeringen wel nodig zijn wanneer zij worden afgezet tegen de potentiële dreiging. Het ASB concept komt namelijk uit de koker van de inmiddels 92-jarige strateeg Andrew Marshall, voorzitter van de belangrijke Amerikaanse denktank, Office of Net Assesment. Dit bureau gaat, deels terecht, uit van worst case scenario’s. Echter, door dit uitgangspunt kunnen dreigingen ook wel eens hoger worden ingeschat dan ze in werkelijkheid zijn. Het risico hiervan is dat het Amerikaanse leger zich met erg veel belastinggeld aan het voorbereiden is op oorlogen die zich nooit zullen voordoen. Als die oorlogen er dan toch zouden komen, kom je op een vierde punt van kritiek op ASB.

Het ASB-concept gebruikt terminologie als “destroy” en “defeat“. Dit impliceert dat men enkel genoegen neemt met een absolute overwinning over de tegenstander, dat men overgave eist en volledige inwilliging van welke eisen dan ook. Dat leidt vervolgens onherroepelijk tot een verhoging van de belangen die, vooral voor China in dit geval, op het spel staan. Het is daarbij de vraag of je er als Amerika überhaupt in zal slagen om China te verslaan. Het ASB-concept leunt heel sterk op network centric warfare en laat China nu net het land zijn dat middels een heel gericht “cyberbeleid” deze wijze van oorlogvoeren tot een kunst heeft verheven.

Dat brengt ons op het vijfde nadeel, namelijk dat, wanneer het tot een conflict komt, China er ook veel baat bij heeft om als eerste toe te slaan. Een ontregelende cyberaanval of het uitschakelen van essentiële satellieten zou zeer waarschijnlijk de eerste handeling zijn van het Chinese leger. Zodra 2 partijen er baat bij hebben om als eerste toe te slaan, is de kans op een daadwerkelijke oorlog groot.

Offshore control
Wat moet er dan volgens de critici van het ASB-concept wel gebeuren? Een vaak gehoord antwoord is offshore control (OC). De Mahannistische strategie houdt in dat binnen de eerste lijn van eilanden in de Zuid-Chinese zee het gebruik van de zee voor China onmogelijk wordt gemaakt.

plaatjeDit gebeurt primair met de Amerikaanse marine maar de steun van de eilanden die de “eerste rij” vormen is cruciaal. De vrije import van energie en ruwe materialen en de export van industriële producten wordt door deze blokkade bemoeilijkt en/of onmogelijk gemaakt (50% van het BBP van China komt uit import en export). De eilanden die deze lijn vormen worden beschermd en het luchtruim en zee buiten deze lijn worden gecontroleerd. Uiteindelijk is het doel om door deze economische wurggreep China op zijn knieën te krijgen en zo een voordelige onderhandelingspositie te krijgen om het conflict te beëindigen. Let wel, het doel is in dit geval om het conflict te beëindigen met een voor de Amerikanen voordelig resultaat en dus niet – zoals bij ASB – om de absolute overwinning te kunnen claimen.

Waarom is OC een betere optie dan ASB?
OC is uit te voeren met de middelen die nu voorhanden zijn. Het is dus een stuk goedkoper en daarmee duurzamer voor de toekomst. Dat komt mede doordat China bij OC de Amerikaanse barrière moet doorbreken, terwijl bij ASB Amerika de Anti Access/Area Denial (A2-AD) barrières van China moet doorbreken. Met dalende defensiebudgetten is een duur ASB-programma simpelweg niet te betalen. Het feit dat China meer moet investeren om de OC-strategie te pareren – ze zullen immers niet in eigen land vechten zoals bij ASB, maar juist op grote afstand waarvoor het dure middelen als vliegdekschepen, onderzeeboten en anti-schip raketten zal moeten aanwenden – is het grote financiële voordeel ten opzichte van ASB.

Ten tweede wordt het Chinese territorium niet betreden, waardoor escalatie minder waarschijnlijk is. Ook gaat het niet uit van een preëmptieve slag of het vernietigen van de ankerpunten van het Chinese leger. Al met al werkt het dus enorm de-escalerend, zeker in vergelijking met ASB. Dit zal zich uiten in de bereidwilligheid van veel coalitiepartners, vooral die landen in de directe regio, om deelgenoot te worden van deze strategie. Dat zijn tevens de landen die ernstig worden bedreigd bij het all out ASB-concept.

Een derde voordeel is het feit dat China wordt gedwongen om zijn defensie buiten de landsgrenzen in te zetten. Hierdoor heeft het niet de voordelen van zijn strategische diepte op het vaste land met daarin voorbereide posities en veel, relatief oudere, militaire middelen (die op een kleinere afstand nog steeds prima bruikbaar zijn). Ook loopt Amerika dan niet het risico op collateral damage en is er geen langdurig herstel van ’s wereld grootste economische katalysator nodig (bij de ASB worden immers de essentiële infrastructuur en nutsbedrijven grotendeels uitgeschakeld).

De eerste vraag die terecht opkomt is of China niet in staat zal zijn om de economische gevolgen te minimaliseren door de Transiberische route naar Europa te gaan gebruiken. Het probleem is echter dat deze route vele malen duurder is dan het transport met de megaschepen. Het is daarbij ook niet het doel om de economie in zijn totaliteit plat te leggen; enkel om de Chinese concurrentiepositie zeer negatief te beïnvloeden door de kosten te verhogen. Dit heeft logischerwijs veel negatieve consequenties voor de nationale economie, zoals werkeloosheid, tot gevolg. Dat kan vervolgens weer leiden tot sociale onrust en de oproep aan de regering tot aanpassing van het internationale beleid. Tenminste, dat is het idee.

OC biedt volgens sommigen een smakelijker alternatief, met op het menu een oorlog van economische attritie, een minimaal aantal slachtoffers aan beide zijden en een beperkte schade aan de Chinese infrastructuur.

Gaten in de dekking
Natuurlijk heeft OC ook nadelen. Zo is het gebaseerd op de langdurige medewerking van coalitiepartners als Vietnam, Indonesië, Maleisië, Filipijnen, Taiwan en Japan. Deze medewerking is niet per definitie op de lange termijn te garanderen. Een andere kritiek is dat deze strategie niet tracht de capaciteiten van China af te breken. Hierdoor blijven deze overeind en kan het land ze gebruiken tegen andere landen of in de toekomst tegen Amerika. OC is dermate defensief dat het niets doet aan de dreiging die China nu uit richting de landen in de omgeving van de Zuid-Chinese zee. Een derde kritiek is de invloed van deze strategie op de wereldeconomie. Naast problemen voor coalitievorming – welk land wil meewerken aan een strategie die directe economisch schade tot gevolg heeft?- kan de economische attritie van China een wereldwijde depressie tot gevolg hebben die in het niet valt met de huidige situatie.

Of Amerika uiteindelijk zal “kiezen” voor de Air Sea Battle, Offshore control of de bekende gulden middenweg is nog onderwerp van veel discussie. Één ding is zeker: de wereld is wat geopolitieke machtsverhoudingen en militaire strategie betreft in beweging.

[Met twee missies achter de rug heeft Ronald Gabriels het respect van sergeant Hartman gewonnen. Als geboren Brabander heeft hij zijn onderkomen gevonden in de linksche Waalstad. Dit zorgt voor zinvolle vrije tijdsbesteding door er op los te trollen en te discussiëren met lotgenoten, critici of naabjes – ammunitie hiervoor vindt hij mede in zijn studie aan de Nederlandse Defensie Academie]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s